De tussenruimte
Als je oude leven niet meer past en het nieuwe nog geen vorm heeft
Ik zit op dit moment midden in zo’n fase waarin ik heel goed voel wat niet meer klopt, terwijl ik nog nauwelijks kan zien wat ervoor in de plaats komt. Dat vind ik ingewikkeld.
Ik ben gewend om te bewegen. Om ideeën te hebben, plannen te maken, te werken, te creëren en voor anderen van betekenis te zijn. Mijn handen zijn al ruim twintig jaar een belangrijk onderdeel van mijn werk. Aanraken, masseren, verzorgen, iets kunnen dóén.
En juist daarin word ik nu gedwongen om te vertragen.
Mijn lichaam vraagt iets anders van mij dan ik gewend ben. Daardoor vallen er dingen weg waarvan ik lange tijd dacht dat ze gewoon bij mij hoorden.
Tegelijkertijd zijn mijn dochters volwassen en is het actieve moederschap veranderd. Ook daar ben ik veel minder nodig dan vroeger.
Als verschillende rollen tegelijkertijd veranderen, komt vanzelf de vraag boven:
'Wie ben ik eigenlijk wanneer ik niet meer vanzelfsprekend kan terugvallen op alles wat ik altijd deed?'
Tussen wat was en wat komt
We praten bij verandering graag over een nieuw begin. Een andere baan. Een nieuwe levensfase. De menopauze. Kinderen die uit huis gaan. Een relatie die verandert. Een lichaam dat andere grenzen aangeeft. Een verlies. Een verlangen dat steeds harder begint te spreken.
Alleen zit er tussen het oude en het nieuwe vaak een stuk waar veel minder over wordt gesproken: De Tussenruimte.
Je voelt dat iets zijn oude vorm heeft verloren. Mogelijk functioneert je leven aan de buitenkant nog prima, terwijl je vanbinnen merkt dat je er niet meer helemaal in past.
Je weet steeds beter wat je niet meer wilt.
Waar je moe van wordt.
Welke rollen beginnen te knellen.
Waar je lichaam op reageert.
Welke afspraken je eigenlijk niet meer wilt maken.
Waar je jezelf nog steeds automatisch aanpast.
En ondertussen is er nog geen helder antwoord op de vraag wat je dan wél wilt.
Dat kan behoorlijk ongemakkelijk zijn.
We willen zo graag weten waar het naartoe gaat
Ik merk hoe graag ik van deze fase meteen een nieuw plan zou willen maken.
Als dit niet meer kan, wat dan wel?
Als mijn werk verandert, hoe gaat het er dan uitzien?
Als ik minder met mijn handen kan doen, waar ligt mijn waarde dan?
Mijn hoofd wil graag een routekaart. Alleen begint een nieuwe fase lang niet altijd met een antwoord. Vaak begint ze met beter leren luisteren.
Wat probeert je lichaam je al een tijdje te vertellen?
Waar loopt je energie van weg?
Naar wat word je juist nieuwsgierig?
Naar iets wat je misschien al jaren verlangt, maar waarvoor nooit echt ruimte was.
Wie ben je zonder alles wat je doet?
Dat is voor mij misschien wel de spannendste vraag in deze fase.
We bouwen in een mensenleven ongemerkt een identiteit op rond onze rollen.
Moeder. Partner. Ondernemer. Dochter. Zorgverlener.
Degene die sterk is.
Degene die alles regelt.
Degene die voor iedereen klaarstaat.
Degene die doorgaat.
Wanneer zo’n rol verandert, kan het voelen alsof een stukje van jezelf verdwijnt.
En juist daaronder kan iets interessants zichtbaar worden.
Wat blijft er over wanneer alle rollen wegvallen?
Welke versie van jezelf is er nog over zonder je vaste identiteit?
Dat zijn geen vragen die je op dinsdagavond even hoeft te beantwoorden.
Ze mogen een tijdje met je meelopen.
De tussenruimte is óók een plek
Misschien hoeven we deze fase minder snel te zien als iets waar we doorheen moeten.
Er gebeurt hier namelijk iets belangrijks.
Je begint jezelf opnieuw te onderscheiden. Dit hoort nog bij mij. Dit niet meer.
Hier wil ik meer van. Hier ben ik klaar mee. Dit vraagt mijn lichaam.
Hier wil ik mijn tijd niet langer aan geven. Dit wil ik onderzoeken.
Zo krijgt een volgend hoofdstuk langzaam vorm.
Doordat je steeds vaker een kleine keuze maakt die past bij de vrouw die je aan het worden bent, ontdek je stap voor stap wie je voortaan wilt zijn. Er onstaat een nieuwe weg door bijvoorbeeld een afspraak af te zeggen of een ochtend leeg laten.
Je durft eindelijk dat gesprek te voeren dat je al maanden uitstelt. Het wordt iets minder genant om hulp aannemen. Je merkt dat je iets moet afronden om verder te kunnen en iets nieuws te leren. En je begint een verlangen serieus nemen voordat je weet waar het toe leidt.
Verandering begint precies hier
Ik weet zelf op dit moment nog niet exact waar mijn tussenruimte naartoe leidt.
Er wordt geschrapt. Vereenvoudigd. Opnieuw gekeken. Op verschillende vlakken maak ik keuzes die ik wel MOET nemen: over mijn werk, mijn lichaam, over wat ik belangrijk vind en wat ik wil behouden.
En ook door de vraag: wie ik ben wanneer ik mezelf niet voortdurend hoef te bewijzen door wat ik allemaal kan dragen, maken of doen?
Dat voelt de ene dag bevrijdend en de andere dag behoorlijk spannend.
Maar dat hoort er nu eenmaal erbij.
Want voordat een nieuw leven zichtbaar wordt, moet er ergens ruimte ontstaan waarin het nog even geen vorm heeft.
Dus wanneer jij jezelf op dit moment ook ergens tussen twee versies van je leven bevindt, hoef je misschien nog niet te weten waar je uitkomt.
Kijk eerst eens naar wat er nu zichtbaar wordt.
Wat past werkelijk nog bij je? Wat ben je ontgroeid? Waar vraagt je lichaam om? Waar wil je meer ruimte voor maken? En welke kleine keuze kun je vandaag al maken die daarbij past?
Voorlopig is dat genoeg.
Want je weet nu nog niet wie je straks zult zijn.
Wel leer je steeds beter luisteren naar de vrouw die zich nu al laat zien.
Opmerkingen